• If you want something you never had, do something you have never done.

• Don’t go the way life takes you. Take the life the way you go.

Ξέρεις πως… ότι αναβάλλεις για αύριο, θα το βρεις μπροστά σου. Αύριο!

Ξέρεις πως… αν είχες πάρει μαζί σου ένα μπουφάν, τώρα δεν θα κρύωνες.

Ξέρεις πως… έχεις ξεπεράσει τον πρώην σου, όταν τον δεις με άλλη και πεις “ας πρόσεχε”. Η άλλη!!!

Ξέρεις πως… όταν χτυπάει το τηλέφωνο στο γραφείο, είτε νωρίς το πρωί, είτε αργά το απόγευμα, ότι δεν είναι για καλό. Όμως πάντα το σηκώνεις.

Ξέρεις πως… τα όνειρα δεν βγαίνουν, όμως συνεχίζεις να κάνεις.

Ξέρεις πως… κάποια μέρη, πράγματα, εκφράσεις, θα σου θυμίζουν πάντα κάποιον. Erase and Rewind…

Ξέρεις πως… κάποιος δεν σε έχει ξεπεράσει, όταν σε βλέπει κάθε βράδυ στον ύπνο του. Ας πρόσεχε!!!

Ξέρεις πως…. ότι και να γράφω σε αυτό το blog, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα το διαβάζει. Εσύ!!!!

Στάση λεωφορείου..

-Σε είδα που ερχόσουν από μακριά και μου έκανες εντύπωση. Και πολύ καλή μάλιστα!

- Ε, να μην σου την χαλάσω τότε. Γεια.

Στο δρόμο

-Ciao…

-Ciao…

-Sei Italiana?

-No, sono Greca, ma parlo italiano

-Α ωραία, γιατί και εγώ Έλληνας είμαι(!)

Εκδοτήρια Εισιτηρίων

-Καλημέρα, θα ήθελα εισιτήρια για λεωφορείο.

-Δεν έχω, που να τα βρω.

-Καλέεεε, δεν σου ζήτησα μπάμιες, εισιτήρια  ζήτησα. Και αν δεν έχεις εσύ, τότε ποιος έχει;

Τα συμπεράσματα δικά σας….

Οι φωτιές έσβησαν. Οι στάχτες είναι ακόμα εκεί.

Οι παλιοί έφυγαν όλοι. Ήρθαν άλλοι…για να δούμε.

Η πίστωση χρόνου πάντως, θα είναι μικρή αυτή τη φορά.

Οι υποσχέσεις παρέμειναν υποσχέσεις. Καμία κίνηση για να υλοποιηθούν.

Η πίστωση χρόνου τελείωσε.

Κάποιες σχέσεις ανανεώθηκαν. Κάποιες έμειναν στάσιμες. Ενώ κάποιες άλλες, δεν άρχισαν ποτέ.

Και εδώ ο χρόνος θα παίξει το ρόλο του.

Η ζωή είναι μικρή, αλλά η επιθυμία μου να τη ζήσω, είναι μεγαλύτερη.

Οι κάτοικοι του χωριού που αναφέρω στο προηγούμενο post, δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από αυτό που πρέπει να κάνει ο καθένας μας, όταν έχει να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις. Δεν έμειναν δηλαδή με σταυρωμένα τα χέρια, περιμένοντας μοιρολατρικά να συμβεί το αναπόφευκτο. Όπως πολύ σωστά επισήμανε ο Σταύρος, πήραν τη ζωή στα χέρια τους.

Με ότι μέσο διέθετε ο καθένας, έκαναν όχι μόνο ότι ήταν δυνατό, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις, κατάφεραν και το αδύνατο.

Σίγουρα επικράτησε πανικός, όμως ευτυχώς υπήρχαν και οι πιο ψύχραιμοι. Αυτοί δηλαδή που με κίνδυνο της ζωής τους, βλέποντας τη φωτιά να πλησιάζει απειλητικά, πήραν την απόφαση να δράσουν.

Με τα γεωργικά μηχανήματα, που οι κάτοικοι των χωριών διαθέτουν για τις καθημερινές τους εργασίες, έκαναν αντιπυρικές ζώνες περιμετρικά του χωριού, σκάβοντας αναχώματα, κόβοντας τα δέντρα που ήταν πολύ κοντά στα σπίτια και απομακρύνοντας ξερά χόρτα και κλαδιά. Πήραν τις μάνικες και τα λάστιχα από τις υδροφόρες που χρησιμοποιούν για να ποτίζουν τα χωράφια τους και άρχισαν να καταβρέχουν. Ήταν εκεί και περίμεναν να τα βάλουν με τις φλόγες. Ήταν εκεί και πάλευαν με νύχια και με δόντια να σώσουν το βιος τους και τελικά το κατάφεραν.

Δεν είναι σούπερ-ήρωες, είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι με θέληση και δύναμη ηρώων!!

Το πρωί της 24/08 βρέθηκα με την παρέα μου, στην εκπληκτική παραλία του Θολού Ηλείας. Όταν το μεσημέρι είδαμε από μακριά μια στήλη καπνού στο βουνό, είπαμε πως κάπου έχει πιάσει φωτιά και σκεφτήκαμε ότι είναι θέμα ωρών, το να την σβήσουν.

Η αλήθεια όμως ήταν άλλη, από αυτή που έχουμε συνηθίσει.

Μέσα σε δυο ώρες το πολύ, η φωτιά πήρε τεράστιες διαστάσεις και ήταν πλέον ανεξέλεγκτη. Άρχισε να γίνεται πανικός και όλοι να τρέχουν προς τα αυτοκίνητα τους για να φύγουν. Άλλοι προσπαθούσαν μέσω των κινητών τηλεφώνων τους, να επικοινωνήσουν με τους δικούς τους και να μάθουν τι γίνεται. Το ράδιο “αρβύλα” λειτούργησε κανονικά. Κάποιοι είπαν πως έπεσε το ρώσικο πυροσβεστικό αεροπλάνο που είχε έρθει για βοήθεια, πράγμα που λίγες ώρες αργότερα διαψεύστηκε. Ξαφνικά ο ουρανός έγινε μαύρος από τους καπνούς, ο ήλιος χάθηκε και άρχισε να βρέχει στάχτες. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, το μέγεθος της επικείμενης καταστροφής άρχισε να φαίνεται.

Πήραμε και εμείς το αυτοκίνητο μας για να επιστρέψουμε στην Σπιάντζα, λίγο έξω από τον Πύργο, όπου και ήταν η βάση μας. Λίγο πριν φτάσουμε στην Ζαχάρω, το μπλόκο της αστυνομίας μας σταμάτησε λέγοντας μας, πως καίγεται ο Καϊάφας, και πως αν πρώτα δεν καεί, δεν μπορούμε να περάσουμε. Αν είναι δυνατόν, δεν είπε καν, αν πρώτα δεν το σβήσουμε, είπε πρέπει πρώτα να καεί!!! Η αστυνομία έστελνε όλα τα αυτοκίνητα στην παραλία της Ζαχάρως. Εκεί πήγαμε και εμείς για να περιμένουμε πότε θα “καεί” για να ανοίξει και πάλι ο δρόμος, η Εθνική Οδός δηλαδή, για να μπορέσουμε να φύγουμε.

Στην παραλία επικρατούσε το χάος, οι σκηνές που εκτυλίχτηκαν εκεί ήταν απίστευτες. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, με βαλίτσες στα χέρια και δάκρυα στα μάτια, προσπαθούσαν να μάθουν τι γίνεται, να βρουν μια ελπίδα σωτηρίας για να πιαστούν. Τα κινητά λειτουργούσαν κατά βούληση. Μια είχαμε σήμα και δέκα δεν είχαμε. Οι επικοινωνίες ήταν αδύνατες. Ο πανικός μεγάλος. Το ρεύμα κόπηκε, το νερό το ίδιο.

Ύστερα από αρκετές ώρες, ήρθαν και μας βρήκαν κάποιοι φίλοι που έμεναν στην Νέα Φιγαλεία, ένα ορεινό χωριό της Ηλείας, πολύ μακριά από τα μέτωπα της φωτιάς. Μας πήραν μαζί τους στο χωριό, πιστεύοντας και αυτοί αλλά και εμείς, ότι εκεί δεν θα κινδυνέψουμε μια και μας χώριζε ένα ολόκληρο βουνό από το μέτωπο της φωτιάς. Στο χωριό δεν υπήρχε ακόμα πανικός, οι ρυθμοί της καθημερινής ζωής συνεχίζονταν κανονικά, αν και υπήρχε πάντα η ανησυχία μήπως πλησιάσει η φωτιά. Όλοι ήταν αισιόδοξοι ότι το πρωί θα έχει σβήσει η φωτιά. Οι ειδήσεις για τα πρώτα θύματα άρχισαν να έρχονται, και η έκταση που έκαιγε η φωτιά να μεγαλώνει ώρα με την ώρα. Οι ελπίδες για την έγκαιρη κατάσβεση της άρχισαν να μειώνονται, και η ανησυχία να μεγαλώνει. Το νερό κόπηκε και εδώ, το ρεύμα το ίδιο, μείναμε όλο το βράδυ ξάγρυπνοι, περιμένοντας από κάπου να ακούσουμε καλά νέα. Την άλλη μέρα το πρωί, τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα, η φωτιά συνέχιζε ακάθεκτη να καίει ότι έβρισκε στο διάβα της. Η ανάγκη να φύγουμε από το χωριό ήταν επιτακτική. Οι δρόμοι όμως ήταν κλειστοί. Ο ένας δρόμος που οδηγούσε προς Μεγαλόπολη ήταν κλειστός γιατί είχε πιάσει φωτιά και εκεί. Ο δρόμος που οδηγούσε στον Πύργο, κλειστός και αυτός γιατί υπήρχε και εκεί φωτιά. Η μόνος δρόμος διαφυγής ήταν ένας αγροτικός χωματόδρομος, που οι ντόπιοι ήξεραν καλά, και που μέσω αυτού του δρόμου, καταφέραμε να φύγουμε από το χωριό, περνώντας δίπλα από τις πύρινες γλώσσες, που έκαιγαν το δάσος. Πήραμε τον δρόμο της επιστροφής με δάκρυα στα μάτια, όχι από τον καπνό αλλά από το μέγεθος της καταστροφής που αντικρίζαμε στο διάβα μας.

Η φωτιά έφτασε τελικά και στο χωριό των ανθρώπων που μας φιλοξένησαν, ευτυχώς όμως κανένα σπίτι δεν κάηκε. Οι κάτοικοι του χωριού κατάφεραν με αυτοθυσία να σταματήσουν τις φλόγες πριν αυτές κάψουν τα σπίτια τους.

Η καταστροφή είναι μεγάλη, όμως θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη αν όλοι έμεναν με σταυρωμένα τα χέρια, περιμένοντας μια βοήθεια, που τελικά δεν θα έρθει από πουθενά.

 Αντί για new year resolutions φέτος το πρόγραμμα έχει summer resolutions. Έτσι και αλλιώς στόχους για την νέα χρονιά ποτέ δεν έβαλα, αλλά ακόμα και αν κάποιες φορές το σκέφτηκα, ποτέ δεν τους ακολούθησα. Τώρα λοιπόν θα βάλω στόχους για τις διακοπές, ίσως είναι πιο εύκολο, γιατί το χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο θα πρέπει να τους πετύχω, είναι πιο περιορισμένο. Μέσα σε 20 μέρες, θα πρέπει

να πάρω το πλοίο/τρένο/αυτοκίνητο και να φύγω

να δοκιμάσω καινούργιες γεύσεις,

να ψηθώ στον ήλιο χωρίς να πάθω εγκαύματα,

να ξεκουραστώ,

να περάσω καλά,

να διαβάσω τα βιβλία που τόσο καιρό σκονίζονται στη βιβλιοθήκη μου, λόγω έλλειψης χρόνου,

να δω τους φίλους μου

να κοιμηθώ παραπάνω

να πιω και να χορέψω

να γνωρίσω νέους ανθρώπους

να δω καινούργια μέρη

να ξεχάσω αυτά που με στεναχώρησαν/προβλημάτισαν/εκνεύρισαν, όλο το χειμώνα

να διαγράψω καταστάσεις και γεγονότα και όχι ανθρώπους

να ξαναπάρω το πλοίο/τρένο/αυτοκίνητο και να επιστρέψω

να γυρίσω άλλος άνθρωπος

Όχι αυτό δεν γίνεται, όσο και αν προσπαθήσω. Ότι και να κάνω θα είμαι πάντα εγώ και κάθε καλοκαίρι θα ξεκινάω τις διακοπές μου με στόχους που δεν θα πραγματοποιώ, και κάθε Σεπτέμβρη θα επιστρέφω με τις αναμνήσεις του καλοκαιριού στις βαλίτσες μου και τους κόκκους της άμμου στα παπούτσια μου, για να μου θυμίζουν όλα αυτά που δεν έκανα αλλά και όλα αυτά που έκανα χωρίς να είναι στο πρόγραμμα. Και αυτά είναι σίγουρα και τα καλύτερα. Άλλωστε τα πιο δυνατά χτυπήματα είναι τα αναπάντεχα! Εν αναμονή λοιπόν….

A diplomat is a man who always remembers a woman’s birthday but never remembers her age.

Robert Frost

One thing people don’t like about me … the Real Me.

He who never makes mistakes

never did anything that’s worthy.